Ulica Pawła Włodkowica biegnie wzdłuż dawnej linii zewnętrznych murów miejskich, stąd pochodzi jej historyczna nazwa Wallstraße (ulica Wałowa). 21 czerwca 1749 r. piorun uderzył w basztę stojącą na miejscu obecnego Puro Hotelu. Doszło do eksplozji dwóch tysięcy beczek prochu, co spowodowało zniszczenie sąsiedniej zabudowy i uszkodzenie tak odległych obiektów jak kościoły Bożego Ciała i św. Elżbiety. Śmieć poniosło 60 osób, a 200 było rannych. Znaczenie ulicy wzrosło po rozebraniu murów miejskich po 1807 r., zbudowano wtedy okazałe kamienice, związane w dużej mierze z zamieszkującą okolice społecznością żydowską. Dawniej w skład ulicy wchodził odcinek wschodni między ul. Krupniczą i Świdnicą, odłączony w 1916 r. Obecnie zajmuje go pl. Wolności. Po znacznych zniszczeniach 1945 r. zabudowę ulicy odbudowano, a jej patronem został Paweł Włodkowic (1370/73-1435) – prawnik, pisarz i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, znany z szerzenia idei tolerancji religijnej i procesów z Krzyżakami. Obecnie ulica wchodzi w skład Dzielnicy Czterech Wyznań i stanowi zagłębie klimatycznych restauracji oraz barów.
Kamienica nr 11 pochodzi z ok. 1905 r., w 2007 r. została wyremontowana. Eklektyczna fasada ma cechy secesji i neoromanizmu. Bliźniacza kamienica nr 13 również pochodzi z ok. 1905 r. Zrujnowana podczas wojny stanowiła przez kilka lat kontrast dla sąsiedniej odremontowanej. Odbudowa drugiej kamienicy miała miejsce w latach 2010-12. Niestety dodano podczas niej nadbudówkę ze stromymi dachami obitą niezbyt estetyczną blachą, co staje się powoli wrocławską specjalnością.
Kamienica nr 8 powstała w latach 40. XIX w. na terenie sąsiadującym z ogrodem klasztornym elżbietanek. Część pomieszczeń zajmował Urząd Podatkowy, później rezydowali tu hr. von Reichenbach, Luis Carolath-Schönaich i księżna Amtitz z Gębic koło Gubina. W 1862 r. kamienicę kupił Carl Wolfgang Ballestrem i podarował ją synowi Franzowi von Ballestremowi, cztery lata później ulokowano tu biura Śląskiego Regimentu Kirasjerów. Po zbudowaniu sąsiedniego pałacu Ballestremów w 1900 r. kamienica weszła w skład kompleksu jako budynek pomocniczy. W latach 90. XX w. budynek stanowił siedzibę dolnośląskiej Gazety Wyborczej, biur Unii Demokratycznej i Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej oraz Stronnictwa Narodowego. We wschodniej oficynie powstała restauracja Casablanca z pianobarem, zachodnia została rozebrana w 2002 r. Obecnie w kamienicy mieści się Okręgowa Izba Radców Prawnych.
Neorenesansowa elewacja kamienicy posiada elementy klasycystyczne szkoły Schinkla. W portalu znajduje się kartusz herbowy Ballestremów. W oficynach mieściły się stajnia i powozownia.
Biurowiec Wall Street House z lat 2004-06 zbudowano wg projektu spółki ArC2. Nazwa budynku nawiązuje do pierwotnej nazwy ul. Włodkowica (Wallstrasse), powstał on na miejscu dawnego ogrodu elżbietanek. Otrzymał II nagrodę w kategorii budynek użyteczności publicznej w konkursie architektonicznym Piękny Wrocław 2005.
Mural autorstwa Oskara Podoleckiego powstał w 2022 r. z okazji odbudowy zabytkowych organów Michaela Englera z bazyliki św. Elżbiety. Czarno-białe hebrajskie napisy zaczynają świecić po zapadnięciu zmroku. Można wtedy dostrzec postać Aarona, starszego brata Mojżesza, którego rzeźba znajduje się w odbudowanym prospekcie organowym. Na miejscu parkingu znajdowało się Żydowskie Seminarium Teologiczne Fundacji Fränkla powstałe w 1854 r. z inicjatywy Abrahama Geigera. Było to pierwsze w Europie Środkowej seminarium nurtu liberalnego, kształcące rabinów i nauczycieli. Program na poziomie szkoły wyższej, obejmował oprócz studiów teologii i filozofii judaistycznej również przedmioty świeckie. Seminarium stało się wzorem dla podobnych szkół w Niemczech, Europie i USA. Bogate zbiory biblioteczne ze słynną kolekcją Leona Vita Saravala zostały rozproszone po konfiskacie przez władze hitlerowskie w 1938 r., część z nich znajduje się obecnie w Bibliotece Uniwersyteckiej i na ekspozycji w Synagodze pod Białym Bocianem. Seminarium zamknięto w 1939 r., zaś budynek wyburzono z niewiadomych względów w latach 60. XX w.
Kamienica nr 19 powstała w latach 90. XIX w., posiada eklektyczne zdobienia górnych kondygnacji.
Kamienica nr 23 powstała na miejscu Poczty Królewskiej z zajazdem dla dorożek i dorożkarzy. Obecny budynek postawił w 1899 r. mistrz budowlany Heinrich Jäckel. Szczególnie godny uwagi jest wysoki portal wejściowy, sięgający drugiej kondygnacji.
Neoklasycystyczna kamienica nr 16 powstała ok. 1870 r., po 1945 r. mieściła się tu Spółdzielnia Stomatologiczna Technodent, VITA Spółdzielnia Pracy Lekarzy Specjalistów i Stomatologów (do 2017 r.), obecnie ulokowano tu Hotel Joyinn. Sąsiednia kamienica nr 18 z tego samego okresu mieści od 2015 r. Boutique Brajt Hotel.
Kamienica nr 25 to dawny szpital żydowski zbudowany w latach 1786-88 wg projektu Heinricha Dreyera. Mieściła się tu sala modlitw i posiedzień towarzystwa pogrzebowego Chewra Kadisza oraz 4 izby chorych. Usytuowany pierwotnie przy samych murach obronnych budynek do dzisiaj zachował w fasadzie kule armatnie z oblężenia przez wojska napoleońskie w 1806-07 r. Szpital funkcjonował do 1844 r., później mieściła się tu fundacja Caro z mieszkaniami dla ubogich Żydów. Piętro nadbudowano w 1872 r. Niestety nie zachowała się bogata dekoracja elewacji.
