Ulica św. Antoniego łączy ul. Kazimierza Wielkiego i Pawła Włodkowica, ma 289 m długości. Położona jest w Dzielnicy Czterech Wyznań. Połączone z nią są: pasaż Niepolda, Pokoyhof i przejście do Synagogi Pod Białym Bocianem. Pierwotnie była to położona na uboczu droga do murów miejskich. Od 1345 r. nosiła miano Hundegasse (Psia) i była zamieszkana przez tkaczy. Nazwa być może nawiązywała do terminologii cechowej, bądź świadczyła o poślednim miejscu, w którym znajdowała się ulica. Za budynkami mieszkalnymi znajdowały się gospodarcze – słodownie i warsztaty sukiennicze oraz ogrody. Po zbudowaniu kościoła św. Antoniego ranga ulicy znacznie wzrosła, dlatego też zmieniono w 1718 r. nazwę na Antonienstrasse. Część zabudowy została zniszczona w wybuchu wieży prochowej w 1749 r. Od 1945 r. ulica nosi nazwę św. Antoniego. Pierwotnie, przed zbudowaniem trasy W-Z w 1974 r., łączyła się z pl. Bohaterów Getta. Ulica znana była z licznych zakładów pogrzebowych, jednak sukcesywnie zamieniają się one w restauracje i puby.
Kamienica nr 40 powstała w 1900 r. na zlecenie towarzystwa ubezpieczeniowego Deutschland. Wznieśli ją mistrz budowlany Robert Burghardt i spółka Engländer & Stefke. Budynek łączy w sobie elementy neorenesansu północnego i secesyjne dekoracje sgraffitowe związane z pracą i handlem. Na drugiej kondygnacji umieszczono personifikacje pracy – mężczyznę ujarzmiającego konia i kowala (Hefajstosa) oraz rodziny – kobietę z dzieckiem karmiącą ptaki. Na trzeciej kondygnacji znajduje się orzeł z upolowanym zającem oraz symbol pracowitości – pszczeli ul. Pomiędzy oknami czwartej kondygnacji umieszczono dwa orły – pruski z inicjałami pierwszego króla Fryderyka I (FR) i śląski. Pomiędzy nimi znajduje się alegoria handlu: laska Merkurego, paczki towarów z kołem zębatym i narzędziami oraz budynek z wieżą uznawany w kilku opracowaniach za kościół, jednak dym z komina sugeruje bardziej fabrykę. Na ostatniej kondygnacji znajduje się kartusz z datą 1900 otoczony księżycem z gwiazdami i słońcem.
Barokowa oficyna kamienicy nr 33 powstała w 1692 r., położona jest na zapleczu budynków przy ulicy. Elewacja pokryta jest pasowym boniowaniem, w dwóch pomieszczeniach wnętrza zachowały się pierwotne belkowe polichromowane stropy.
Kamienica nr 31 pochodzi z ok. 1870 r.
Kamienica nr 36-38 powstała w 1899 r. wg projektu Josepha Wittckego. Pierwotnie posiadała cztery skrzydła z wewnętrznym dziedzińcem, zniszczone w 1945 r. Po wojnie dobudowano niepasujące do całości dwie kondygnacje poddasza. Budynek posiada trzy szczyty, w skrajnych umieszczono inicjały O.H. Pośrodku znajdowały się dwa wejścia z imitacją daszków, przerobione obecnie na okna. Na wyższych kondygnacjach ulokowano loggie i balkony. Detale posiadają cechy neogotyckie – maswerki i tarcze herbowe oraz neobarokowe – dekoracje roślinne.
Kamienica nr 25 pochodzi z ok. 1870 r., obecnie mieści siedzibę Fundacji Dzielnica Wzajemnego Szacunku Czterech Wyznań.
