Ulica św. Antoniego łączy ul. Kazimierza Wielkiego i Pawła Włodkowica, ma 289 m długości. Położona jest w Dzielnicy Czterech Wyznań. Połączone z nią są: pasaż Niepolda, Pokoyhof i przejście do Synagogi Pod Białym Bocianem. Pierwotnie była to położona na uboczu droga do murów miejskich. Od 1345 r. nosiła miano Hundegasse (Psia) i była zamieszkana przez tkaczy. Nazwa być może nawiązywała do terminologii cechowej, bądź świadczyła o poślednim miejscu, w którym znajdowała się ulica. Za budynkami mieszkalnymi znajdowały się gospodarcze – słodownie i warsztaty sukiennicze oraz ogrody. Po zbudowaniu kościoła św. Antoniego ranga ulicy znacznie wzrosła, dlatego też zmieniono w 1718 r. nazwę na Antonienstrasse. Część zabudowy została zniszczona w wybuchu wieży prochowej w 1749 r. Od 1945 r. ulica nosi nazwę św. Antoniego. Pierwotnie, przed zbudowaniem trasy W-Z w 1974 r., łączyła się z pl. Bohaterów Getta. Ulica znana była z licznych zakładów pogrzebowych, jednak sukcesywnie zamieniają się one w restauracje i puby.
Kamienica nr 28 pierwotnie została wzniesiona w XVII w. Znajdowała się tu żydowska bożnica ufundowana prawdopodobnie przez Zachariusza Hirschela, założyciela gminy żydowskiej we Wrocławiu. Był to pierwszy dom modlitwy od wygnania Żydów z Wrocławia w 1453 r. Lazarus Hirschel był dostawcą króla polskiego Augusta II Mocnego i dzierżawcą wrocławskiej mennicy od 1704 r. Phillip Hirschel długo spierał się z sąsiednim zakonem franciszkanów, który żądał przeniesienia bożnicy dalej od klasztoru. Spór rozwiązał się kiedy budynek został zniszczony wskutek wybuchu wieży prochowej w 1749 r, a właściciel zginął pod gruzami. Obecna barokowa kamienica powstała w końcu XVIII w., w latach 1930-45 wchodziła w skład klasztoru elżbietanek jako szpital. Po remoncie w 2013 r. przywrócono lukarny dachowe. Na dziedzińcu (pod nr 30) w 1796 r. powstała synagoga Tempel założona przez liberalny odłam wrocławskich Żydów, którzy wprowadzili do modlitwy język niemiecki. Od 1860 r. funkcjonowała tu Szkoła Przemysłowa dla Ubogich Dziewcząt.
Kamienica nr 26 została wzniesiona w XVI w. i zniszczona przez wybuch wieży prochowej w 1749 r. Obecna barokowa powstała pod koniec XVIII w. Po przebudowie umieszczono tu w 1848 r. klasztor elżbietanek, później prowadzony przez siostry szpital i dom starców, fukcjonujące do 1945 r. W 2011 r. budynek został wyremontowany.
Kamienica nr 16 powstała w 1905 r., posiada secesyjne dekoracje kwiatowe.
Kamienica nr 12 została wzniesiona w 1888 r. i wyremontowana 2011 r. Neorenesansowy budynek posiada szczyt i dekoracje z inicjałami LS.
Kamienica nr 10 była pierwotnie budynkiem frontowym Loży masońskiej Fryderyk pod Złotym Berłem. Ekskluzywna loża została założona w 1776 r. i przeniosła się z ul. Łaciarskiej na ul. Św. Antoniego w 1816 r. Jej nowy klasycystyczny budynek zaprojektował Carl Ferdinand Langhans. Siedziba loży znajdowała się w głębi posesji, jej główna sala posiadała kopułę z gwiazdami i pełną wolnomularskich symboli dekorację nawiązującą do starożytnego Egiptu. Kamienica frontowa została przebudowana w 1875 r. na neorenesansową wg projektu Carla Schmidta. Wszystkie loże masońskie zamknęli naziści w 1935 r., zaś sam budynek został zniszczony w 1945 r. Obecny pochodzi z lat 90. XX w., ze starej kamienicy zachowało się boniowanie w narożu.
Kompleks biurowo-kinowy Wratislavia Tower powstał w latach 1999-2002 wg projektu L. Łękawy. Posiada 11 kondygnacji nadziemnych i 3 podziemne z parkingiem na 180 miejsc. W budynku znajduje się kino Helios, obecnie funkcjonujące pod nazwą Nowe Horyzonty od odbywającego się tu znanego festiwalu filmowego.
Na skrzyżowaniu ul. Św. Antoniego z ul. Kazimierza Wielkiego i wejściu do pasażu Pokoyhof urządzono w 2012 r. skwer spotkań na trasie ścieżki kulturowej czterech świątyń. Ustawiono wtedy rzeźbę Kryształowa Planeta autorstwa Ewy Rossano. Dziewczyna w sukni inspirowanej kulą ziemską przedstawia jedność świata, mimo różnic religijnych i kulturowych.
