Ulica Ruska biegnie z pl. Solnego na pl. Jana Pawła II, łącząc południową pierzeję Rynku z dawną Bramą Mikołajską. Stanowi jeden z dwóch wylotów biegnących z Rynku na zachód, w stronę Legnicy i Berlina. Ulica ma około pół kilometra długości i w połowie przecięta jest wytyczoną w latach 70. XX wieku trasą W-Z, która biegnie trasą dawnej Czarnej Oławy – wewnętrznej fosy. W XIII w. powstała tu Brama Ruska w ciągu wewnętrznych murów miejskich. Zlikwidowano ją w XIV w., gdy zbudowano dużą Bramę Mikołajską w ciągu zewnętrznych umocnień. Nazwa ulicy nawiązuję do kupców z Rusi handlujących na pobliskim pl. Solnym, którzy posiadali tu swoje zajazdy. W 1345 r. wzmiankowano nazwę Rusyschin Gasse, później Reusche Straße, a krótko po 1945 r. niehistorycznej ul. Rosyjskiej.
Kamienica Pod Błękitnymi Podkowami (Blaues Hufeisen, nr 32-33) sięga czasów średniowiecza, obecny wygląd uzyskała podczas neorenesansowej przebudowy w latach 1820 i 1880. Została wyremontowana po 2019 r. przez firmę Budrem. Nad wejściem znajduje się figurka niegdyś uważana za kowala z przyrządami do podkuwania koni. Po remoncie okazało się, że to Merkury z kaduceuszem i sakiewką.
Kamienica nr 34 U Powroźników (Seilerhof) pochodzi z ok. 1880 r.
Kamienica nr 35 powstała ok. 1860 r., należała do kompleksu nowej apteki szpitala Wszystkich Świętych (Allerheiligen Apotheke) przy ul. Św. Mikołaja 46.
Kamienica na rogu ul. Św. Mikołaja 45, Ruskiej 36 i pl. Jana Pawła II 7a została wzniesiona w 1864-65 r. przez mistrza murarskiego F. Nagórsky’ego. Wyremontowano ją w latach 2004-14. Eksponowany w narożu ulic budynek posiada elewacje nawiązujące do włoskiego renesansu. Charakterystyczne są dwa wykusze o stalowej konstrukcji zwieńczone balkonami z daszkami.
Dom handlowy Myrian Koritowsky (Drei Türmen) pod nr 37-38 powstał w latach 1905-07 wg projektu Georga Schneidera. Po 1945 r. mieścił się tu DH Domar, w latach 90. XX w. przebudowano wnętrza, a po 2000 r. odnowiono fasadę. Budynek posiada częściowo nowatorską w ówczesnych czasach szkieletową konstrukcję stalową, co pozwoliło uzyskać duże wnętrza handlowe. Elewacje z różowego piaskowca posiadają pilastry i dużą arkadę od strony ul. Ruskiej. Ozdobiono je secesyjno-neobarokowym, częściowo pozłoconym detalem kamiennym (obecnie zubożonym). Na chodniku od strony ul. Ruskiej zagościł w 2016 r. Krasnal Kanapownik autorstwa Tomasza Moczka.
Kamienica nr 39 sięga przełomu XIV i XV wieku. W 2. poł. XVI w. została przebudowana na renesansową. Ok. 1700 r. powstał barokowy szczyt z wolutowymi spływami i trójkątnym tympanonem. Kolejne zmiany wyglądu miały miejsce od poł. XIX w. do 1913 r. Po 1945 r. wyburzono boczną oficynę. W latach 1997–2000 budynek wyremontowano, adaptując wnętrza na restaurację i apartamenty. Od podwórza zachował się XVI-wieczny szczyt. Kamienica jako jedyna renesansowa we Wrocławiu posiada środkowy trakt schodowy, tzw. wiatę, charakterystyczny dla Łużyc i zachodniej części Dolnego Śląska.
Kamienicę nr 40 wzniesiono w 1872 r. w stylu północnego neorenesansu. Nad oknami pierwszego piętra znajduje się głowa Merkurego w uskrzydlonym hełmie z kotwicą, laską, wężem i czaszką barana. Po bokach ulokowano medaliony z dwoma stronami medalu „Für gewerbliche leistungen” (Za osiągnięcia przemysłowe) przyznawanego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie handlu (przemysłu). Po lewej widać podobiznę króla Prus Fryderyka Wilhelma IV, który ustanowił w 1850 r. medal (nadawany do 1915 r.), zaś po prawej nazwę medalu i kobiecą personifikację królestwa Prus z wieńcem laurowym i pruskim orłem. Właścicielem kamienicy musiała być osoba odznaczona owym medalem.
Kamienica nr 42 Pod Złotymi Nożycami (Goldene Schere) w obecnej formie powstała ok. 1890 r. Przy godle budynku umieszczono datę 1690.
Kamienica nr 46 Pod Dwoma Kręglami (Zwei Kegel) powstała ok. 1890 r. jako neorenesansowa. Po 1945 r. mieściła się tu centrala Wrocławskich Zakładów Wyrobów Papierowych. Przez bramę prowadzi wejście do Galerii Neonów.
