Ulica Ruska biegnie z pl. Solnego na pl. Jana Pawła II, łącząc południową pierzeję Rynku z dawną Bramą Mikołajską. Stanowi jeden z dwóch wylotów biegnących z Rynku na zachód, w stronę Legnicy i Berlina. Ulica ma około pół kilometra długości i w połowie przecięta jest wytyczoną w latach 70. XX wieku trasą W-Z, która biegnie trasą dawnej Czarnej Oławy – wewnętrznej fosy. W XIII w. powstała tu Brama Ruska w ciągu wewnętrznych murów miejskich. Zlikwidowano ją w XIV w., gdy zbudowano dużą Bramę Mikołajską w ciągu zewnętrznych umocnień. Nazwa ulicy nawiązuję do kupców z Rusi handlujących na pobliskim pl. Solnym, którzy posiadali tu swoje zajazdy. W 1345 r. wzmiankowano nazwę Rusyschin Gasse, później Reusche Straße, a krótko po 1945 r. niehistorycznej ul. Rosyjskiej.
Kamienica na rogu ul. Kazimierza Wielkiego (nr 7) i Ruskiej powstała w 1899 r. jako dom towarowy. Zbudował ją w konstrukcji szkieletowej właściciel, mistrz murarski Robert Burghardt. Mieściła się tu hurtownia wełny do robót na drutach oraz towarów płóciennych Roberta & Juliusa Bentscherów. W 1925 r. budynek rozbudowano na północ o jedną arkadę, obniżoną w związku z istniejącą tu zabudową. Po 1945 r. był siedzibą Dolnośląskiego Przedsiębiorstwa Handlu Opałem i Materiałami Budowlanymi. Niestety w 2016 r. kamienicę podwyższono o dwa piętra wg bardzo kontrowersyjnego projektu Tomasza Marhalla, bez sprzeciwu ówczesnej konserwator zabytków. Powstała wtedy niepasująca do reszty budynku nadbudówka z czarnej blachy. Wywołała ona duże kontrowersje, jednak liczne protesty zdały się na nic. Zachowano nawiązującą do stylu arkadowego elewację, pokrytą cegłą klinkierową, co jest rzadkością wśród domów handlowych z XIX/XX w. Pierwotnie trzy dolne kondygnacje o wielkich arkadach służyły celom handlowym, a ostatnia mieszkalnym.
Kamienica Pod Błękitnym Kołem (Blaues Rad, nr 18) powstała w 2. poł. XVI w. jako renesansowa w miejscu wcześniejszej gotyckiej. W 2. poł. XVIII w. przebudowano ją na barokową, dodają trzecią kondygnację i dwukondygnacyjny szczyt. W latach 1856–78 mieściła się tu bożnica Marcusa Raphaela. Kamienica została odremontowana w 1994 roku. Zachował się renesansowy portal.
Kamienica nr 19 powstała jako renesansowa w XVI w. W 1870 r. mistrz budowlany G. Hanke przebudował ją w stylu neoklasycystycznym, dodając piątą kondygnację. Kamienica została odremontowana w 1994 roku.
Kamienica Pod Szczęśliwą Gwiazdą (Glückstern, nr 20-21) to dawny dom handlowy z 1900 r. Eklektyczny szczyt zdobiony jest secesyjną dekoracją, umieszczono w nim datę budowy z nazwiskiem Milde.
Kamienica nr 22 sięga historią XIV w., w 1. poł. XVIII w. została przebudowana na barokową. Dodano czwartą kondygnację i szczyt z wolutami. W latach 1852–68 mieściła się tu żydowska szkoła religijna dla dziewcząt Pauliny Friedländer, a w latach 1890–91 w oficynach ulokowano fabrykę mydła Roberta Kalinkego. W 1898 r. przebudowano parter z witryną. Kamienica została odremontowana w 1998 r. z zatarciem pierwotnego układu.
Kamienica nr 47-48 powstała ok. 1890 r. w stylu neorenesansu północnego. Po 1945 r. mieściła się tu Hebrajska Szkoła Tarbut.
Oficyna produkcyjno-magazynowa nr 47-48a powstała ok. 1900 r., po 1945 r. mieściła się tu Intermoda, obecnie budynek usługowy, wyremontowany ok. 2015 r.
Kamienica Pod Złotym Słońcem (Goldene Sonne, nr 49) powstała w późnym średniowieczu. W 1727 r. została przebudowana przez kupca Johanna Kaspara Kühna, kiedy powstała barokowa fasada oraz szczyt z lizenami i oculusem. Kolejne małe zmiany miały miejsce w latach 1875-1930. Po 1945 r. kamienica ze względu na zły stan techniczny nie była użytkowana. Przebudowano ją w 1986 r., kiedy przeniesiono do zamku w Wojnowicach wczesnobarokowy polichromowany strop i wykonano podcienia. Podczas renowacji w 2014 r. odtworzono barokowe dekoracje sztukatorskie z godłem kamienicy nad oknem I piętra.
Kamienica nr 50 pochodzi z ok. 1870 r.
Kamienica nr 51 (Niepoldshof) stanowi część pasażu Niepolda wzniesionego w latach 1903-04. Mieściła się tu fabryka klisz (Klischee–Fabrik Werbedruck Druckerei Schönhals), a po 1945 r. dom handlowy Intermoda. W 1986 r. wykonano podcienia tworzące zadaszone przejście wzdłuż ruchliwej ulicy. Budynek wyremontowano w latach 2008-14, niestety zniknęła wtedy zabytkowa witryna przy podcieniu, a kratę przy dawnej bramie przeniesiono na obecne wejście do pasażu. Fasada kamienicy licowana jest piaskowcem, wielkie okna obejmujące trzy piętra tworzą duże arkady z neoromańskimi zdobieniami. Secesyjny szczyt z trzema oknami flankowany jest obeliskami i płaskorzeźbami smoków. W pustym obecnie miejscu znajdowały się płaskorzeźby dwóch kobiet z kaduceuszem oplecionym dwoma wężami.
