Ulica Antoniego Cieszyńskiego znajduje się między ul. Nowy Świat i Wszystkich Świętych, przy dawnym Arsenale Miejskim i murach obronnych. Ulokowana w nich była Furta Wodna przy dawnym ujściu Czarnej Oławy (wewnętrznej fosy miejskiej) do Odry. W 2. poł. XIII w. wzniesiono tu niedokończony zamek dla księcia Henryka IV Probusa, który potem spłonął. Ulica wzmiankowana była w 1346 r. jako Wallgasse (Wałowa), a od końca XIV w. Burgwall (Wał Grodzki). Urządzano tu wyścigi konne, turnieje rycerskie, pobory rekruta oraz musztry i ćwiczenia obronne mieszczan. Powstała także strzelnica bractwa kurkowego, wzmiankowana w 1466 r., przeniesiona w 1529 r. na ul. Teatralną. Budynki pojawiły się tu w poł. XV w., gdy powstał spichlerz miejski, rozbudowany w XVI-XVII w. na Arsenał. Przy ulicy ulokowano siedziby cechów białoskórników i rymarzy. W 1593 r. pojawiła się nazwa Burgfeld (Pole Zamkowe), obowiązująca do 1945 r. W 1824 r. wprowadzono obowiązującą do dzisiaj numerację okrężną, w ciągu XIX w. zaniedbaną zabudowę zastąpiono nową. W 1945 r. doszło do dużych zniszczeń, później rozebrano barokowe kamienice we wschodniej pierzei, fryderycjański magazyn wojskowy oraz dwa domy w pierzei południowej. Obecna nazwa powstała w 1945 r. dzięki prof. Tadeuszowi Owińskiemu (patronowi pobliskiego skweru), kierownikowi funkcjonującej tu uniwersyteckiej Kliniki Stomatologicznej. Upamiętnia Antoniego Cieszyńskiego, urodzonego w Oleśnicy profesora stomatologii we Lwowie, zamordowanego przez hitlerowców w 1941 r.
Dawna apteka szpitalna powstała w 1802 r. na miejscu Furty Wodnej z 1. poł. XVI w. w miejskich murach obronnych, która została zamurowana w 1743 roku. Obok na obecnym skwerze Tadeusza Owińskiego znajdowało się ujście fosy wewnętrznej do Odry z mostem Wszystkich Świętych z końca XVI w., a z drugiej strony główna brama Szpitala Wszystkich Św. Apteka funkcjonowała do 1856 r., kiedy brama szpitalna została przeniesiona w okolice obecnego pl. Jana Pawła II, a apteka do kamienicy między ul. św. Mikołaja i Ruską. W budynku ulokowano wtedy szpitalną kaplicę i prosektorium, funkcjonujące do 2007 roku. Na górnych kondygnacjach znajdowało się po 1945 r. archiwum szpitalne. W attyce szczytu można zobaczyć podniszczoną groteskę z herbem Wrocławia. W 2025 r. rozpoczęto remont obiektu.
Mural na ścianie kamienicy nr 20 to inicjatywa wrocławskiego rapera L.U.C-a.
Kamienica nr 17-19 powstała w latach 1875–77 jako uniwersytecka klinika okulistyczna. We wnętrzu znajdowała się sala operacyjna, sale chorych, jadalnia, gabinety lekarzy, sala wykładowa i poczekalnia. W 1899 r. klinikę przeniesiono na ul. Chałubińskiego, a w budynku ulokowano kolejną – stomatologiczną, funkcjonującą tu do 2004 roku. Następnie po generalnym remoncie powstał tu Hotel Centrum Dikul. Kamienica posiadała pierwotnie dwie kondygnacje, trzecią dodano w 1922 r., a kolejne podczas adaptacji na hotel.
Kamienica nr 16 została wzniesiona w 2. poł. XVI w. i przebudowana w poł. XVIII w. na barokową. W XIX w. dostawiono trzeci trakt, a w latach 60. XX w. jedną kondygnację od strony podwórka. Budynek zwieńczony jest szczytem ujętym w spływy.
Neorenesansowa kamienica nr 15 powstała ok. 1880 r.
