Neogotycki budynek fundacji Augusty Agath pochodzącej z rodziny wrocławskich browarników Friebe powstał w latach 1901-02 wg projektu Richarda Plüddemanna, Karla Klimma i Friedricha Friese. Ceglany budynek wzniesiono w stylu neogotyku hanowerskiego, zamykał on ciąg zabudowy przy ul. Wszystkich Świętych. Bryłę urozmaicono ryzalitami zwieńczonymi szczytami oraz wysokim dachem z lukarnami i sygnaturką. Pomieszczenia sal chorych i pokojów dziennych z dużymi oknami miały od 3 do 5,5 m wysokości. Po przebudowie urządzono tu Lofty przy Fosie.
Budynek Na Kazamatach powstał w 1776 r. na linii zewnętrznego muru obronnego jako kazamaty mieszkalne dla załogi wrocławskiej twierdzy, która mogła tu się schronić na czas oblężenia. Zaprojektował go słynny architekt Carl Gotthard Langhans, autor berlińskiej Bramy Brandendurskiej z pomocą pułkownika inżyniera Caspara von Haaba. Pierwotnie obejmował przyziemie z drewnianym stropem i parter z bomboodpornymi sklepieniami, wyżej znajdowały się mury obwodowe. W 1853 r. nadbudowano dwa piętra z przeznaczeniem na obiekt mieszkalny wg projektu Georga Weissledera. W 1886 r. powstały trzy ryzality z toaletami.
Budynek Kliniki Medycznej ukończony w 1815 r. powstał prawdopodobnie wg projektu Johanna Friedricha Knorra. W 1852 r. klinikę przeniesiono do fundacji Löschów, a rok później nadbudowano piętro wg projektu Georga Weissledera. Na parterze ulokowano administrację szpitala, zaś na piętrach mieszkania dla lekarzy. Tzw. budynek z zegarem wzniesiono w latach 1821-23 wg projektu Johanna Friedricha Knorra. Powstał na miejscu szpitala św. Hioba dla chorych wenerycznie, przeniesionego tu w 1635 r. z klasztoru bernardynów. Mieścił oddział psychiatryczny, skórny i zakaźny. W 1914 r. dobudowano część od strony Arsenału. Oba budynki łączyła reprezentacyjna brama wzniesiona w 1856 r. wg projektu Georga Weissledera i Rudolpha Lutza. Klasycystyczny portyk ozdobiono wizerunkami starosty księstwa wrocławskiego Hieronimusa Hörniga i pastora Johanna Hessa, którzy położyli w 1526 r. kamień węgielny pod budowę szpitala. W 1914 r. bramę nadbudowano o dwa piętra, zyskując dwie duże sale dla chorych. W 1. poł. lat 60. XX w. przebudowano oba budynki i bramę wg projektu Anatola Krzywickiego. W czasie rewitalizacji kompleksu wzniesiono je na nowo i połączono pod nazwą ’Przy Arsenale’.
W przejściach przez budynek wykonano dwa murale. Pierwszy autorstwa Kamila Tobiasza przedstawia uproszczoną mapę Bulwaru Staromiejskiego z aktywnościami, które można tu realizować. Drugi autorstwa Zuzanny Wollny ma charakter malarskiej dekoracji, przedstawiającej dawny wygląd okolicy z Arsenałem, murami miejskimi i Bastionem Kleszczowym.
