Nowy budynek fundacji Pulvermacherów zbudowano w latach 1935-36 wg projektu Richarda Konwiarza i Alfreda Weista. Powstał na miejscu skrzydła sali operacyjnej, ulokowano tu przychodnię z głównym wejściem od strony Podwala, a na wyższych piętrach sale chorych. Utrzymany w duchu funkcjonalizmu budynek nawiązywał do architektury III Rzeszy z charakterystycznym wysokim dachem. Po 1945 r. znajdował się tu oddział ortopedii. Na fasadzie umieszczono niezachowane malowidło autorstwa Ottona Kaliny przedstawiające wprowadzenie reformacji we Wrocławiu oraz położenie w 1526 r. kamienia węgielnego pod budowę szpitala. Nad wejściem znajduje się miedziany herb Wrocławia, który wykonał Hans Beyssell, skradziony w 2013 r. i odtworzony podczas rewitalizacji kompleksu. Dlatego też budynek nosi miano ’Dom z Herbem’.
Stary budynek fundacji Marii Johanny Pulvermacher wzniesiono w latach 1869-71 wg projektu Carla Johanna Zimmermanna. Fundację założono w 1868 r. dzięki zmarłej 10 lat wcześniej żonie radcy miejskiego, która w ostatniej woli zapisała legat na rzecz szpitala. Obiekt mieścił 80 chorych, w latach 1872-91 mieściła się tu uniwersytecka klinika chirurgii, a po 1945 r. oddziały urologiczny, ortopedyczny i chirurgiczny. Budynek nawiązuje do klasycyzmu sąsiednich – głównego i fundacji Löschów. Po rewitalizacji otrzymał nazwę ’Przy Przystani’.
Budynek fundacji spadkobierców kupca Heinricha Löscha powstał w 1835-37 r. po zachodniej stronie gmachu głównego wg projektu Carla Heinricha Studta. Posadowiony został na ceglano-kamiennym murze bastejowym, stylistycznie nawiązywał do klasycystycznego budynku głównego. W latach 1928-29 dokonano modernistycznej przebudowy wg projektu Ernsta Mathesa i Georga Müllera, podczas której dodano jedną kondygnację i wysoki dach. Po rewitalizacji budynek nosi miano ’Przy Bulwarze’.
Pierwotny budynek główny szpitala drewnianej konstrukcji szkieletowej z 1526-27 r. był rozbudowywany w latach 1648 i 1659. Zachowała się tablica fundacyjna cechu tkaczy płótna lnianego z 1651 r. Na jego miejscu powstał w latach 1799-1801 klasycystyczny gmach główny szpitala wg projektu Carla Gottfrieda Geisslera. Budynek posiadał toskańskie pilastry wielkiego porządku i trójkątny fronton z zegarem. W 1925 r. dokonano modernistycznej przebudowy wg projektu Georga Müllera, likwidując fronton. Po rewitalizacji budynek nosi miano 'Przy Bulwarze II’.
Pierwszy we Wrocławiu budynek Instytutu Patologii powstał w latach 1874-76 wg projektu Oskara Knorra i Emila Hasenjägera. Neorenesansowa elewacja nawiązywała do architektury willowej, stąd jego obecna nazwa ’Willa Staromiejska’. Budynek sąsiaduje z Arsenałem Miejskim.
Dawna apteka szpitalna powstała w 1802 r. na miejscu Furty Wodnej z 1. poł. XVI w. w miejskich murach obronnych, która została zamurowana w 1743 roku. Obok na obecnym skwerze Tadeusza Owińskiego znajdowało się ujście fosy wewnętrznej do Odry z mostem Wszystkich Świętych z końca XVI w., a z drugiej strony główna brama Szpitala Wszystkich Św. Apteka funkcjonowała do 1856 r., kiedy brama szpitalna została przeniesiona w okolice obecnego pl. Jana Pawła II, a apteka do kamienicy między ul. św. Mikołaja i Ruską. W budynku ulokowano wtedy szpitalną kaplicę i prosektorium, funkcjonujące do 2007 roku. Na górnych kondygnacjach znajdowało się po 1945 r. archiwum szpitalne. W attyce szczytu można zobaczyć podniszczoną groteskę z herbem Wrocławia. W 2025 r. rozpoczęto remont obiektu.
