Na rogu ul. Kazimierza Wielkiego znajduje się dawny Szpital Bożego Grobu, wzmiankowany w 1412 r., zaś jego kaplica w 1450 r. Od 1457 r. obiekt funkcjonował jako przytułek, stanowił miejsce opieki nad ubogimi dziećmi, kształconymi na sukienników. Na przełomie XV i XVI w. był to największy szpital we Wrocławiu, posiadający do 112 pacjentów. Szpital został przebudowany w stylu klasycystycznym w latach 1789-91 z fundacji kupca Andreasa Krischke, dołączono wtedy do niego dwa sąsiednie domy. W 1822 r. wychowanków przeniesiono do nowej szkoły, zaś budynek sprzedano w 1852 r. zarządowi szkolnemu. W 1858 r. przebudowano go na szkołę miejską w duchu włoskiego neorenesansu wg projektu inspektora budowlanego Georga Weissledera.
Po 1945 r. mieściła się tu Szkoła Podstawowa nr 10, potem Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 49, pod koniec lat 90. XX w. Zespół Szkół Specjalnych. W latach 2007-09 budynek przebudowano na biurowiec Times dostawiając skrzydło południowe, dzięki czemu powstał przykryty szklaną kopułą dziedziniec. Odnaleziono wtedy pozostałości kaplicy i dormitorium.
W narożniku stoi gipsowa kopia gotyckiej rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego, drewniany oryginał z końca XV w. ulokowano w 1970 r. w Muzeum Architektury. Obok znajduje się odkryta podczas remontu gotycka tablica fundacyjna z resztkami napisu „Helft umt gotis willen den armen levten und elende kinder yn dysen spital” – w wolnym tłumaczeniu „Pomoc z Bożej woli biednym ludziom i nieszczęsnym dzieciom w tym szpitalu”.
