Schronisko pod Muflonem położone jest na zboczu Ptasiej Góry (745 m), na wysokości 700 m. W 1. poł. XIX w. istniała tu farma hodowlana, specjalizująca się w produktach mlecznych na potrzeby uzdrowiska w Dusznikach-Zdroju. Utworzono przy niej gospodę,w której serwowano żętycę, serwatkę i kozie mleko. W związku ze spadkiem popularności kuracji mlecznej pod koniec XIX w. uruchomiono tu gospodę piwną. Nosiła oficjalną nazwę Liebe Stille (Miła Cisza), przekręconą szybko przez kuracjuszy z Dusznik-Zdroju na Stille Liebe (Cicha Miłość). Atrakcjami był prowadzący do Dusznik-Zdroju tor saneczkowy i rozległa panorama, dziś już mocno ograniczona. Obiekt rozbudowano do rozmiarów schroniska ok. 1920 r. W 1947 r. utworzono tu Dom Turysty Orbis ale wkrótce obiekt przejął PTTK, nadając mu obecną nazwę, która pochodzi od umieszczonych w sali restauracyjnej głów muflonów. Schronisko spłonęło w pożarze w 1959 r., w 1964 r. otwarto je na nowo, przy okazji je rozbudowano. Schronisko dysponuje 48 miejscami noclegowymi w pokojach od 2 do 6-osobowych.
Obok schroniska rośnie pomnikowy Jesion Bolko o obwodzie 681 cm, zasadzony w 1866 r. podczas akcji zagospodarowania gospody. Co ciekawe drzewo nie figuruje w oficjalnym wykazie pomników przyrody GDOŚ. Przy wejściu do schroniska znajduje się głowa muflona.
Widok spod schroniska.
Głaz z orzełkiem i początkiem szlaku czerwonego do Polanicy-Zdroju.
Dawny tor saneczkowy na zboczach Ptasiej Góry prowadził ze Schroniska pod Muflonem do Dusznik-Zdroju. Powstał ok. 1895 r., rozebrano go ok. 1965 r.
