Kościół śś. Judy Tadeusza i Antoniego Padewskiego stoi w pobliżu miejsca starszej budowli, sięgającej pocz. XV w. Znajdowała się na miejscu folwarku pałacowego przy ul. Skłodowskiej-Curie. W 1545 r. drewniany kościół został przejęty przez ewangelików, którzy w 1607 r. dobudowali dzwonnicę. W 1622 r. wrócił do katolików, którzy w latach 1623-24 wznieśli nową, szachulcową świątynię. W 1656 r. znajdujący się w księstwie oleśnickim kościół wrócił do protestantów i pełnił funkcję tzw. kościoła ucieczkowego dla ewangelików z sąsiedniego księstwa wrocławskiego, gdzie nie wolno było odprawiać mszy ewangelickich, parafia liczyła nawet 1800 osób. W latach 1720-21 kościół został rozbudowany, a między 1773 a 1775 r. dostawiono wieżę. W związku z dynamicznym rozwojem Obornik Śl. w 1912 r. starą świątynię rozebrano, jej wieża przetrwała do 1923 r.
Obecny kościół powstał przy ul. Trzebnickiej w latach 1907-08. Zbudowano go wg projektu Richarda Gazego i Alfreda Böttchera, których dziełem są też kościoły: św. Augustyna i na Klecinie we Wrocławiu oraz ewangelicki w Prusicach i ratusz w Kamiennej Górze. Kościół powstał z inicjatywy pastora Hugo Bankego, sfinansowano go z prowadzonej już w latach 1879-83 w całej prowincji śląskiej zbiórki i dotacji właścicieli uzdrowiska rodziny Schaubertów. Prace prowadził mistrz budowlany Richter z Trzebnicy. W 1923 r. przebudowano przedsionek kościoła według projektu architekta Triebe, umieszczono w nim izbę pamięci mieszkańców poległych podczas I wojny światowej. W pobliżu powstała wtedy także plebania.
Po 1945 r. kościół stał opuszczony, od 1962 r. mieścił się w nim magazyn Państwowego Zespołu Sanatoriów Przeciwgruźliczych. W 1982 r. świątynia przeszła w ręce katolików, do 1983 r. przeszła gruntowny remont, podczas którego wzniesiono nową zakrystię. Kościół otrzymał w 1984 r. wezwanie św. Judy Tadeusza, a od 1998 r. także św. Antoniego Padewskiego, wreszcie w 2001 r. ustanowiono parafię.
Ciekawa świątynia ma formę wczesnomodernistyczną z elementami secesji lecz bryłą nawiązuje do neogotyku i neoromanizmu. Budynek ma długość 37 m i szerokość 23 m. Do głównej nawy dostawiono boczne empory, a do wydzielonego prezbiterium przylegają dwa pomieszczenia, z których jedno pełni funkcję zakrystii. Nad wejściem północnym znajduje się płaskorzeźba dwóch aniołków trzymających plakietę z Barankiem Bożym. Wysoki przedsionek nad wejściem zachodnim nakryto hełmem podobnym do wieżowego. Na 42-metrowej wieży umieszczono wykonane przez miejscowego zegarmistrza Roberta Pfeiffera cztery tarcze zegarowe z mechanizmem firmy Uhrenfabrik von Rochlitz z Berlina. Secesyjny hełm zwieńczono 1,5-metrowym krzyżem.
Wewnątrz znajdują się charakterystyczne dla świątyń ewangelickich empory, w sumie w kościele znajduje się 800 miejsc siedzących – 550 na dole i 250 na emporach. Jedyną pozostałością oryginalnego wystroju jest reprodukcja dzieła Antona van Dycka „Opłakiwanie Chrystusa”, namalowana w 1908 r. przez Klarę von Grapow. W 1983 r. w kościele umieszczono łaskami słynący barokowy obraz św. Antoniego Padewskiego z 2. poł. XVIII w. Pochodzi on z kościoła bernardynów w Husiatynie (obecnie obwód tarnopolski na Ukrainie), skąd przyjechało sporo powojennych mieszkańców Obornik Śląskich, a w 1945 r. trafił do klasztoru bernardynów w Alwerni pod Krakowem. W związku z tym w 2019 r. ustanowiono tu sanktuarium św. Antoniego Padewskiego „Husiatyńskiego”. Organy wykonane przez Zakład Budowy Organów Włodzimierza Truszczyńskiego z Warszawy pochodzą z 1988 r.
Przy kościele znajduje się figura zakonnika i Pieta.
