Kościół św. Jana Nepomucena znajdował się poza murami miejskimi, pełnił bowiem funkcję świątyni szpitalnej. Pierwotna świątynia pw. NMP wzmiankowana była w 1400 r. Kolejny kościół śś. Piotra i Pawła przebudowano na barokowy w 1634 r. Później nosił wezwanie św. Antoniego i został zniszczony przez pożar w 1823 r. Obecny późnobarokowy wygląd świątynia uzyskała po odbudowie zakończonej w 1833 r. Kościół posiada elewację z lizenami, półkoliście zakończone prezbiterium i niewysoką wieżę zwieńczoną dachem namiotowym.
Szpital św. Antoniego powstał na mocy ugody z 1381 r. między radą miejską i proboszczem, utrzymywał się z nadań rady i osób prywatnych. Drewniany budynek zaczęto wznosić w 1388 r., kolejny murowany powstał w latach 1588-89. Podczas renowacji w 1803 r. zbudowano dom dla niebezpiecznie chorych. Szpital został zniszczony przez pożar w 1823 r., odbudowano go trzy lata później. W 1911 r. dostawiono trzecią kondygnację wg projektu Franza Luxa i połączono szpital z bocznym skrzydłem od strony Bystrzycy Łomnickiej. Obecnie w budynku mieści się dom pomocy społecznej.
